Fıkıh, kelime olarak "bir şeyi derinlemesine ve incelikleriyle kavramak, tam olarak anlamak" demektir. İslamî bir terim olarak ise, bir Müslümanın günlük hayatında uyması gereken kuralları, yani ibadetler (namaz, oruç, zekât gibi) ve muamelât (evlenme, boşanma, ticaret, miras, ceza hukuku gibi) ile ilgili hükümleri bilmek ve anlamak anlamına gelir. Fıkıh bilimi, bu hükümleri ana kaynakları olan Kur'an-ı Kerim ve Peygamber Efendimizin Sünneti (söz, fiil ve onayları) başta olmak üzere, icmâ (alimlerin ortak görüşü) ve kıyas (benzer durumlara göre akıl yürütme) gibi delillere dayandırarak ortaya koyar. Fıkıh, dinin pratik hayata yansıyan yönünü inceler ve "Bir Müslüman bu durumda ne yapmalı?" sorusuna delilleriyle birlikte cevap arar.
İslam'ın ilk dönemlerinden sonra, alimlerin bu hükümleri ana kaynaklardan çıkarma yöntemleri (usûl) ve bazı detay konulardaki (fer'î meseleler) yorumları farklılık göstermiştir. Bu büyük alimlerin (müctehid imamların) geliştirdiği farklı metotlar ve yorumlar etrafında toplanan ekollere "fıkhî mezhepler" denir. Bu mezhepler, dinin inanç esaslarında (tevhid, peygamberler, ahiret gibi) değil, yalnızca ameli ve hukuki konulardaki detaylarda farklı yaklaşımlara sahiptir. Günümüzde Ehl-i Sünnet anlayışı içerisinde en çok bilinen ve takip edilen dört büyük fıkhî mezhep ortaya çıkmıştır. Bunlar; İmam-ı Azam Ebû Hanîfe'nin görüşlerine dayanan Hanefî mezhebi, İmam Şâfiî'nin görüşlerine dayanan Şâfiî mezhebi, İmam Mâlik'in görüşlerine dayanan Mâlikî mezhebi ve İmam Ahmed bin Hanbel'in görüşlerine dayanan Hanbelî mezhebidir. Bunların yanı sıra, Şiî dünyasında yaygın olan Ca'ferî mezhebi gibi başka fıkhî ekoller de bulunmaktadır.
