Babil Sürgünü, Yahudi tarihinin en büyük kırılma anlarından ve dönüm noktalarından biridir çünkü bu olay, bir halkın sadece coğrafi olarak yer değiştirmesini değil, aynı zamanda dini ve kültürel kimliğinin yeniden şekillenmesini sağlamıştır. MÖ 586 yılında Babil Kralı Nebukadnezar’ın Kudüs’ü fethedip Süleyman Mabedi’ni yıkmasıyla başlayan bu süreçte, halk tapınak merkezli bir ibadet anlayışından uzaklaşmak zorunda kalmış ve inançlarını koruyabilmek için kutsal metinlere ve sözlü geleneklere daha sıkı sarılmıştır. Tapınak olmadan da ibadet edebilmek için toplanma evleri yani sinagogların temelleri bu dönemde atılmış, Tevrat metinleri derlenmeye başlanmış ve tek tanrılı inanç sistemi daha sistemli bir hale getirilmiştir. Bu sürgün süreci, onların bir ulus bilinci kazanmasını ve diasporada bile kimliklerini kaybetmeden var olabilmelerinin yolunu açmıştır.
Bu dönemde ortaya çıkan ve günümüzde kullanılan Yahudi kavramının kökeni ise doğrudan siyasi ve coğrafi bir aidiyete dayanmaktadır. Sürgünden önceki dönemde bu halk genellikle İbrani veya İsrailoğulları olarak anılıyordu ancak Babil’e sürülen nüfusun çok büyük bir kısmı, güneydeki Yehuda Krallığı’nın vatandaşlarıydı. Babil’de yaşayanlar, sürgüne gelen bu topluluğu geldikleri yerden dolayı Yehuda halkı veya Yehudalı anlamında Yehudim olarak isimlendirmişlerdir. Başlangıçta sadece Yehuda kabilesine ve o bölgeden gelenlere verilen bu isim, zamanla dini ve etnik bir kimlik kazanarak bütün İsrailoğullarını kapsayan genel bir tanıma, yani Yahudi ismine dönüşmüştür.
