Görelilik kuramının elektrodinamiğe olan etkisini geniş bir perspektiften anlamak için, elektrik ve manyetizmanın aslında aynı madalyonun iki farklı yüzü olduğunu görmemiz gerekiyor. Önceden bilim insanları bu iki kuvveti birbiriyle bağlantılı ama temelde farklı şeyler olarak düşünüyorlardı. Einstein'ın özel görelilik kuramı ise bu durumu tamamen değiştirdi ve manyetik alanın aslında uzayda bağımsız bir şekilde var olmadığını, sadece hareket halindeki bir gözlemcinin algıladığı şekil değiştirmiş bir elektrik alanı olduğunu kanıtladı.
Bunu gözümüzde canlandırmak için uzayda tek başına duran bir elektron düşünelim. Bu elektrona sabit durarak baktığımızda sadece onun etrafındaki elektrik alanını ölçeriz. Ancak bu elektron yanımızdan hızla geçip gitmeye başlarsa, hareket eden bu yük uzayda bir elektrik akımı oluşturur ve biz aniden fazladan bir manyetik alan da ölçmeye başlarız. İşin ilginç kısmı şurada başlıyor: Eğer biz de o elektronla tamamen aynı hızda ve aynı yönde koşmaya başlasaydık, elektron bizim referans çerçevemize göre hareketsiz olacaktı. Bu durumda biz etrafta sadece bir elektrik alanı ölçecektik ve bizim için ortada hiçbir manyetik alan olmayacaktı. Aynı anda bizi dışarıdan izleyen sabit duran bir arkadaşımız ise elektronun hareket ettiğini görecek ve manyetik alanı ölçmeye devam edecekti.
İşte görelilik kuramı tam olarak bu karmaşayı çözüyor. Evrendeki elektrik ve manyetik alanlar birbirinden mutlak çizgilerle ayrılmış bağımsız yapılar değildir; tamamen sizin o yüke göre ne kadar hızlı hareket ettiğinize bağlı olarak birbirine dönüşebilen tek bir elektromanyetik alandır. Akım taşıyan bir telin yanına pusula koyduğumuzda iğnenin sapmasını sağlayan o manyetik kuvvet, aslında elektronların tel içindeki hareketi yüzünden görelilikte bildiğimiz uzunluk büzülmesi etkisine uğramasından kaynaklanır. Hızla hareket eden elektronların arasındaki mesafeler, dışarıdan bakan sabit bir gözlemci için büzülmüş görünür ve bu durum yük yoğunluklarında mikroskobik bir dengesizliğe yol açarak bizim manyetizma dediğimiz itme veya çekme kuvvetini yaratır. Görelilik kuramı sayesinde elektromanyetizmayı birbirinden bağımsız parçalar halinde değil, tamamen gözlemcinin hızına göre biçimlenen kusursuz bir bütün olarak kavrayabiliyoruz.
