Planck uzunluğu, fizikte kavramsal olarak ölçülebilen veya bir anlam ifade eden en küçük uzunluk birimi olarak kabul ediliyor. Alman fizikçi Max Planck tarafından ortaya atılan bu değer, evrenin üç temel sabiti olan ışık hızı, kütleçekim sabiti ve Planck sabitinin matematiksel olarak bir araya getirilmesiyle hesaplanıyor ve yaklaşık 1,6 x 10-35 metreye denk geliyor. Bu değer, bir protonun çapının yaklaşık yüz kentilyonda birine eşittir. Bu mesafenin ne kadar küçük olduğunu kavramak çok zordur ama evrenin yapısını devasa bir dijital fotoğraf gibi düşünürsek, Planck uzunluğu o fotoğrafı oluşturan en küçük piksel gibidir.
Fizikte bu uzunluğun altına inildiğinde bildiğimiz klasik kurallar, kuantum mekaniği ve genel görelilik tamamen anlamsızlaşıyor. Uzay ve zaman kavramları bu noktanın ötesinde bildiğimiz şekliyle işlemiyor ve parçalanıyor. Bir dijital fotoğrafın piksellerine çok fazla yaklaştığınızda görüntünün bozulması ve daha fazla detaya inememeniz gibi, bu uzunluğun altındaki mesafelerde de uzayın neye benzediğini veya orada ne olduğunu fiziksel olarak tanımlayamıyoruz. Bilim insanları, bu sınırın altında uzayın artık sürekli ve kesintisiz bir alan olmadığını, adeta köpüklü ve dalgalı bir yapıya dönüştüğünü düşünüyor. Sicim teorisi gibi evrenin en temel yapıtaşlarını açıklamaya çalışan modern teoriler de hesaplamalarında bu sınırı temel alarak evrendeki her şeyi oluşturan o en küçük "sicimlerin" boyutunun bu uzunluk civarında olduğunu varsayıyor.
