“Acıkan doymam sanır, susayan kanmam sanır” atasözü, uzun süre bir şeyin yokluğunu çeken kişinin, o şeyi elde etse bile kendisini yine yetersiz hissedeceğini ifade eder. Bu durum, insanların acil ihtiyaçlarını ve arzularını karşıladıklarında bile, bu ihtiyaçların veya arzuların sonsuz ya da sürekli olduğunu düşünmelerine neden olabilir. Aç bir kişi, o anki hissiyle sonsuz bir açlık içindeymiş gibi hissedebilir ve bu durumda doymanın imkansız olduğunu düşünebilir. Yani, bir şeyi uzun süre elde edemeyen kimse, daha sonra o şeyden ne kadar çok edinirse edinsin yine kendisine yetmeyeceği kanısında bulunur.
