I. Dünya Savaşı’ndan sonra imzalanan sözde barış antlaşmaları, yenilen devletlerde çeşitli duyguları doğurmuştur. Bu duyguların başlıcaları şunlardır:
-
Mağduriyet: Yenilen devletler, savaşın kaybedilmesinin ve antlaşmaların ağır şartlarının kendilerine haksızlık olduğunu düşünmüşlerdir. Özellikle Almanya, savaşın sorumluluğunu tek başına üstlenmek zorunda bırakıldığı için mağdur edildiğine inanmıştır. Osmanlı Devleti de Sevr Antlaşması ile topraklarının büyük bir kısmını kaybetmiş ve bağımsızlığını yitirmiş olduğu için mağduriyet duygusu yaşamıştır.
-
Öfke: Yenilen devletler, savaşın galibi olan İtilaf Devletleri’ne karşı büyük bir öfke beslemişlerdir. Bu öfke, antlaşmaların uygulanmasına karşı direnişe ve yeni savaşlara yol açmıştır. Almanya, Versay Antlaşması’nın getirdiği ekonomik ve siyasi krizden kurtulmak için Nazi Partisi’ni iktidara taşımış ve II. Dünya Savaşı’nı başlatmıştır. Osmanlı Devleti de Sevr Antlaşması’nı tanımayarak Kurtuluş Savaşı’nı başlatmış ve Lozan Antlaşması ile yeni bir barış sağlamıştır.
-
Umut: Yenilen devletler, antlaşmaların getirdiği olumsuzluklara rağmen umudunu kaybetmemiş ve yeni bir gelecek inşa etmek için çaba göstermiştir. Bazı devletler, antlaşmaların sağladığı fırsatları değerlendirerek bağımsızlık kazanmış veya topraklarını genişletmiştir. Örneğin, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun parçalanmasıyla Çekoslovakya, Yugoslavya, Polonya gibi yeni devletler ortaya çıkmıştır. Romanya da Transilvanya ve Bessarabia’yı elde ederek büyümüştür.
