Sevr Antlaşması, I. Dünya Savaşı sonrasında İtilaf Devletleri ile Osmanlı İmparatorluğu arasında 10 Ağustos 1920’de imzalanan bir barış antlaşmasıdır. Bu antlaşma, Osmanlı İmparatorluğu’nun topraklarını büyük ölçüde parçalamış ve siyasi egemenliğini kısıtlamıştır.
Bu antlaşmada siyasi egemenliğimizi kısıtlayan maddeler şunlardır:
-
Antlaşmanın 1. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun bağımsızlığını tanımakla birlikte, antlaşmanın diğer maddeleriyle bu bağımsızlığı ortadan kaldırmıştır.
-
Antlaşmanın 2. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun topraklarının büyük bir bölümünü İtilaf Devletleri’ne bırakmasını öngörmüştür. Bu maddeye göre, Osmanlı İmparatorluğu, Arap yarımadası, Mezopotamya, Suriye, Filistin, Lübnan, Adana, Hatay, Kars, Ardahan, Artvin, Batum, Doğu Trakya ve Gökçeada ile Bozcaada’yı kaybetmiştir.
-
Antlaşmanın 3. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun kalan topraklarının da Ermenistan ve Kürtistan adında iki bağımsız devlete bölünmesini önermiştir. Bu maddeye göre, Ermenistan ve Kürtistan’ın sınırları bir komisyon tarafından belirlenecek ve bu devletlerin güvenliği İtilaf Devletleri tarafından sağlanacaktır.
-
Antlaşmanın 4. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun Boğazlar üzerindeki egemenliğini kaldırmıştır. Bu maddeye göre, Boğazlar uluslararası bir komisyon tarafından yönetilecek ve herhangi bir devletin askeri geçişine izin verilmeyecektir.
-
Antlaşmanın 5. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun ekonomik bağımsızlığını ortadan kaldırmıştır. Bu maddeye göre, Osmanlı İmparatorluğu’nun borçları İtilaf Devletleri tarafından yeniden düzenlenecek ve bu devletlerin denetimine tabi olacaktır.
-
Antlaşmanın 6. maddesi, Osmanlı İmparatorluğu’nun askeri gücünü sınırlamıştır. Bu maddeye göre, Osmanlı ordusu sadece 50 bin kişi olacak ve donanması da sadece 7 küçük gemiden oluşacaktır.
