Tasavvuf cenab-ı Allah'ı tamamen tanıyabilme, kendini Allah'ın yoluna adama sanatıdır. Tasavvuf, Allah’ın birliğini ve evrenin varlığını anlamaya çalışan bir akımdır. Tasavvuf, aynı zamanda insanın ruhsal gelişimine ve Allah’a yaklaşmasına yardımcı olan bir yaşam tarzıdır. Tasavvufun temelinde yaratılış nazariyesi, hakikat, marifet, şeriat ve tarikat gibi kavramlar vardır. Tasavvufun esasını ilahi aşk oluşturur ve ilahi aşka erişmede yapılacak ilk şey nefsi öldürmektir. Nefsin öldürülmesi için on unsur söz konusudur: tevbe, zühd, tevekkül, kanaat, uzlet, zikir, Allah’a teveccüh, sabır, murakabe ve rıza. Bu on unsurun tamamına usul-i aşare adı verilir. Usul-i aşarenin nihayetinde vahdet makamına erişilir.
Tasavvuf kelimesinin kökeni Arapça’dır ve “yün” anlamına gelen “sûf” kelimesinden gelmektedir. Bazı kaynaklara göre tasavvuf kelimesi peygamberlerin veya fakir bedevilerin yününden yapılmış üst kalın elbiselerinden gelmektedir. Bazı kaynaklara göre ise tasavvuf kelimesi “sed” veya “seki” gibi yüksekçe eyvana denilen yerlerden gelmektedir. Bu yerlerde mütercimler veya sufiler yaşamış ve Allah ile bir olmayı amaçlamışlardır.
Tasavvufun tarihi çok eskilere dayanmaktadır. İlk tasavvuf ehli olarak kabul edilen Ebu Haşim (ölmüştür) Küfeli’dir. Ebu Haşim’in öğrencisi olan İbn Arabi ise tasavvufun en büyük isimlerinden biridir. İbn Arabi’nin eserleri tasavvuf felsefesinin en önemli kaynaklarıdır.
Tasavvuf kitapları arasında Ebu Haşim’in “Küfeliyye”, İbn Arabi’nin “Fususü’l-Hikam”, Rumi’nin “Masnavi”, Hacı Bektaş-ı Veli’nin “Mevlana’nın Şiirleri”, Mevlana’nın “Divanları” gibi eserler sayılabilir.
