"Baklayı ağzından çıkarmak" deyimi; bir kimsenin uzun süredir söylemekten çekindiği, sakladığı veya gizli tuttuğu bir gerçeği, bir niyeti ya da düşünceyi sonunda dayanamayıp açıkça dile getirmesi anlamına gelir.
Deyimin kökenine dair anlatılan yaygın rivayetlerden biri, eski zamanlarda küfürbazlığı veya dilini tutamamasıyla bilinen bir dervişe dayanır. Şeyhi bu dervişin lüzumsuz konuşmalarını, öfkeyle kötü söz söylemesini engellemek için dilinin altına kuru bir bakla tanesi koymasını tembihler. Derviş ağzında bakla varken rahat konuşamaz, her lafa atılamaz ve susmak zorunda kalır. Günün birinde ortamda öyle haksız, can sıkıcı bir durum yaşanır ve sabırlar öyle bir taşar ki şeyh dervişe dönüp "Çıkar şu ağzındaki baklayı!" der. Derviş de baklayı tükürüp içini döker, uzun süredir sakladığı ne varsa birbiri ardına sıralar.
Bu ifade, bir kişinin konuyu sürekli dolandırdığı, imalarda bulunduğu ama asıl meseleyi bir türlü dile getiremediği anlarda "Ağzındaki baklayı çıkar artık" şeklinde sabırsızlıkla söylenir. Karşı tarafın sırrını, asıl talebini veya gizlediği düşüncesini nihayet itiraf etmesi durumunu anlatır.
Örneğin, "Sabahtan beri lafı dolandırıp duruyorsun, çıkar şu ağzındaki baklayı da ne istediğini bilelim" veya "Uzun süre sessiz kaldıktan sonra nihayet ağzındaki baklayı çıkardı ve projeden ayrılmak istediğini söyledi" cümlelerinde kişinin içindekileri dökmesi ve gizli düşüncesini açık etmesi vurgulanır.
