Şiirde ahengi sağlayan ögeler genellikle aşağıdakileri içerir:
-
Ölçü (Vezin): Şiirde, hecelerin sayılarına ya da heceyi oluşturan seslerin uzunluk ve kısalıklarına göre bir düzen oluşturulur.
-
Kafiye (Uyak): Dizelerin sonundaki yazılışları ve okunuşları aynı, anlamları ve görevleri farklı kelimelerin, eklerin veya seslerin benzerliğine kafiye denir.
-
Redif: Aynı dize sonlarındaki tekrar eden ek, kelime veya kelime gruplarına redif denir.
-
Aliterasyon: Aynı dizedeki kelimelerin başındaki veya içindeki seslerin tekrar etmesi.
-
Asonans: Aynı dizedeki kelimelerin sonundaki seslerin tekrar etmesi.
-
Kelime Tekrarları: Aynı kelimenin veya kelime grubunun şiirde tekrar etmesi.
-
Ses Akışı: Şiirin genelinde seslerin akıcı bir şekilde ilerlemesi.
-
Nakarat: Şiirin belirli yerlerinde tekrarlanan dize veya dizeler.
Bunların yanı sıra, bir şiirin asıl ahengini sağlayan en önemli unsur, şairinin bizzat ruh/gönül/kalp/zihin/ilham vb. dünyasından alır. Yani şiirde ahengi sağlamak için şairin duyguları ve yeteneği de oldukça önemlidir.
