Divan edebiyatına “yüksek zümre edebiyatı, saray edebiyatı, klasik edebiyat” denmesinin nedenleri şunlardır:
-
Yüksek zümre edebiyatı: Divan edebiyatı, Arap ve İran edebiyatlarının etkisiyle, medrese eğitimlerinden geçmiş seçkinlerin oluşturduğu bir edebiyattır. Bu edebiyatın yazar ve okuyucuları genellikle saray, konak ve medrese gibi devrin yönetim ve öğretim çevrelerine mensup kişilerdir. Bu nedenle bu edebiyata yüksek zümre edebiyatı denilmiştir.
-
Saray edebiyatı: Divan edebiyatı, saray ve çevresine hitap eden bir edebiyattır. Bu edebiyatta saray kültürü, töreleri, gelenekleri ve yaşam tarzı yansıtılır. Ayrıca bu edebiyatta sarayda görev yapan veya sarayın himayesinde bulunan şairler ön plana çıkar.
-
Klasik edebiyat: Divan edebiyatı, konu, tema ve tür olarak sınırları önceden belirlenmiş, öz ve biçim bakımından belli kurallara bağlı bir edebiyattır. Bu edebiyatta dil, üslup ve sanat anlayışı açısından bir bütünlük ve ustalık vardır. Bu nedenle bu edebiyata klasik edebiyat denilmiştir.
