Yunus Emre, 13. ve 14. yüzyıllarda yaşamış, Anadolu’da Türkçe şiirin öncüsü sayılan, Türk şair ve mutasavvıfıdır. 1240 yılında Eskişehir’in Sarıköy’ünde doğduğu ve 1320 yılında vefat ettiği düşünülmektedir. Yunus Emre’nin hayatı hakkında kesin bilgiler yetersiz olmakla birlikte, onun hakkında bilinenler çoğunlukla velayetnameler ve şiirlerinden elde edilmiştir.
Yunus Emre, dönemin resmi yazışma ve edebiyat dilinin Farsça, ilmi eserlerin ise Arapça yazıldığı bir dönemde yetişmiş ve eserlerinde bu dillerden de sözcükler kullanmıştır. Ayrıca, Oğuz Türklerinin konuşup yazdığı "Eski Anadolu Türkçesi"nin en önemli temsilcilerinden biri olarak kabul edilir. Şiirlerinde genellikle hece ölçüsünü kullanmış, ancak aruz vezniyle de şiirler yazmıştır.
Yunus Emre’nin şiirleri, Allah sevgisi, aşk ve güzel ahlak gibi konuları ele alır ve Anadolu’da yaşamını tamamlayan Yunus Emre, halk tarafından fazlasıyla sevilen ve eserleri hala okunup korunmaya devam eden bir şairdir. Eserleri arasında “Divan” ve “Risâletü’n-Nushiyye” bulunmaktadır ve şiirlerinde sıkça şeyhi Tapduk Emre’den bahsetmiştir. Yunus Emre’nin eserleri, Anadolu’nun Türk-İslam kültürlerinin birleşmesinde önemli bir rol oynamış ve günümüzde de birçok üniversitede ve Yunus Emre Enstitülerinde incelenmektedir.
