Divan edebiyatı, Türklerin İslamiyet’i kabul etmelerinden sonra Anadolu’da 13. ve 19. yüzyıllar arasında oluşturdukları bir edebiyattır. Bu edebiyatın oluşmasında Arap ve Fars kültürleri çok etkili olmuştur. Divan edebiyatının kurucusu olarak da bilinen ilk temsilcisi ise Hoca Dehhani’dir. Divan edebiyatı, daha çok şiir üzerine kurulu olup, çeşitli nazım biçimleri kullanılmıştır. Divan edebiyatının gelişimi, dönemlere göre farklılık göstermiştir. Genel olarak şu dönemlerden bahsedilebilir:
-
Oluşum Dönemi (13. - 15. yüzyıl): Bu dönemde Anadolu Selçuklu Devleti ve Anadolu Türkmen beylikleri döneminin edebiyatı şekillenmeye başlamıştır. Bu dönemin önemli şairleri arasında Şeyyad Hamza, Gülşehrî, Ahmedi, Aşık Paşa, Kadı Burhaneddin, Nesimi, Süleyman Çelebi, Ahmedî, Şeyhî, Ali Şir Nevai, Fuzuli, Baki, Taşlıcalı Yahya, Necati Bey, Zati, Hayali, Fuzuli, Nef’i, Nabi, Nedim, Şeyh Galip gibi isimler sayılabilir.
-
Gelişme Dönemi (15. - 16. yüzyıl): Bu dönemde Osmanlı Devleti’nin güçlenmesi ve kültür hayatına katkısıyla divan edebiyatı en parlak dönemini yaşamıştır. Bu dönemin önemli şairleri arasında Fuzuli, Baki, Taşlıcalı Yahya, Necati Bey, Zati, Hayali, Fuzuli, Nef’i, Nabi, Nedim, Şeyh Galip gibi isimler sayılabilir.
-
Gerileme Dönemi (17. - 19. yüzyıl): Bu dönemde divan edebiyatı, yenilikçi akımların etkisiyle yavaş yavaş gerilemeye başlamıştır. Bu dönemin önemli şairleri arasında Nef’i, Nabi, Nedim, Şeyh Galip, Naili, Şeyhülislam Yahya, Nedim, Şair Evleni, Enderunlu Fazıl, Keçecizade İzzet Molla, Sunbulzade Vehbi, Esrar Dede, Şeyh Galip, Leskofçalı Galip, Şeref Hanım, Leyla Hanım, Ziya Paşa, Namık Kemal, Abdülhak Hamit Tarhan, Recaizade Mahmut Ekrem, Muallim Naci, Tevfik Fikret, Cenap Şahabettin, Mehmet Akif Ersoy gibi isimler sayılabilir.
