Yukarıdaki dizeler, Mehmet Âkif Ersoy’un Safahat adlı şiir kitabının altıncı bölümü olan Süleymaniye Kürsüsünde yer alan bir şiirden alınmıştır. Şair, bu şiirde, İslam’ın ahlak ve fazilet ölçülerini anlatırken, insanların irfan ve vicdan sahibi olmalarının yeterli olmadığını, asıl önemli olanın Allah’tan korkmak ve O’na itaat etmek olduğunu vurgular. Şair, Allah korkusunun, insanları iyilik yapmaya ve kötülükten uzak durmaya sevk eden en güçlü duygu olduğunu ifade eder. Şair, aynı zamanda, Allah korkusunun kaybedilmesi halinde, insanların hayvanlardan daha aşağı bir seviyeye düşeceklerini de belirtir.
Bu dizelerde anlatılmak istenen, İslam ahlakının temelinde Allah korkusunun yattığı ve bunun insanları faziletli kıldığıdır.
