Tasavvuftaki engin sevgi ve müsamaha, İslam’ın manevi ve ruhani boyutlarının bir tezahürüdür. Tasavvufun temel iki kaynağı Kur’an ve Sünnet’tir. Bu iki kaynak, tasavvufun merkezi terimlerini ve adabını belirler. Tasavvuf, Hz. Peygamber’in (a.s.) hayatında vurgu yaptığı pek çok hususu içerir.
Tasavvuf, aynı zamanda tecrübî bir ilimdir ve bir hal (tecrübe) ilmi olarak kabul edilir. Bu hali elde etmek için sıkı bir riyazet gereklidir. Nefs tezkiyesi ve kalp tasfiyesi de içeren sıkı bir kulluk ve riyazet ameliyesinin sonucunda, mutasavvıf ilham ve keşf denen bir bilgi türüne mazhar olabilir. Bu bilgi, metodolojik olarak akıl ve nakil yoluyla elde edilen istidlali bilgiden biraz farklıdır, çünkü daha çok manevi tecrübe ve müşahedeye dayanır.
Tasavvufun bu derin sevgi ve hoşgörüsü, aynı zamanda İslam’ın zahir ve batın hükümleri çerçevesinde yaşanan manevi ve deruni bir hayat tarzıdır. Bu hayat tarzı, kalp temizliği, nefis terbiyesi, güzel ahlak gibi işlevleri içerir. İlahi aşk, muhabbetin en mükemmel mertebesi olarak kabul edilir ve aşk derecesinde Allah’ı sevmek çok güzel bir duygudur. Bu nedenle, tasavvuftaki engin sevgi ve hoşgörü, bu manevi ve deruni hayat tarzının bir sonucu olarak ortaya çıkar.
