Başlık: Hayatımın Dönüm Noktası
Hava çok sıcaktı. Canım sıkılıyordu. İşsiz güçsüz oturmak, yaşamaya çalışmak zoruma gidiyordu. Ben böyle düşünürken birden acı bir fren sesi ile bir araba evimizin önünde durdu. Benim kafamda kurmaya başladığım hayaller de o anda yok oldu. Gerçek hayatım bundan sonra başladı.
Arabadan inen adam, Mustafaaa!.. Mustafaaa, diye bana sesleniyordu.
Adamı tanıyamadım. Yüzü tanıdık gelmiyordu. Ama sesi çok tanıdıktı. O sesi yıllar önce duymuştum. O ses, beni terk eden babamın sesiydi.
Babam, ben daha küçükken annemi aldatmış ve bizi bırakmıştı. Annem onun gidişine çok üzülmüştü. Ben de onun yokluğunda büyüdüm. Babamdan hiç haber almadık. Nerede olduğunu, ne yaptığını bilmiyorduk. Ta ki bugüne kadar.
Babam, bana doğru koştu. Ben ise şaşkınlık ve öfke içindeydim. Ona sarılmak mı, yoksa tokat atmak mı istediğimi bilemedim. Babam, beni kucakladı. Ben ise tepkisiz kaldım.
"Mustafa, oğlum, seni çok özledim. Beni affet, lütfen." dedi babam.
"Affetmek mi? Sen kimsin de beni affetmemi istiyorsun? Sen benim babam değilsin. Sen beni bırakıp gittin. Annemi yalnız bıraktın. Bize ne hakla geri dönüyorsun?" dedim.
Babam, gözlerinde yaşlarla bana baktı. "Oğlum, ben çok pişmanım. Yaptığım hatayı anladım. Seni ve anneni çok seviyorum. Sizi geri kazanmak istiyorum. Lütfen bana bir şans ver." dedi.
Ben, babamın sözlerine inanmak istemedim. Ama bir yandan da onunla konuşmak istedim. Belki de gerçekten değişmişti. Belki de bize iyi davranacaktı. Belki de bize bir baba olacaktı.
Babam, beni arabasına bindirdi. Annemin çalıştığı yere gittik. Annem, babamı görünce çok şaşırdı. Babam, ona da sarıldı. Annem, babamı itti. "Sen ne arıyorsun burada? Bizi rahat bırak. Seninle konuşacak hiçbir şeyimiz yok." dedi.
Babam, anneme de yalvardı. Ona da pişman olduğunu, onu sevdiğini, bize bir aile olmak istediğini söyledi. Annem, babama inanmadı. Onu kovdu. Babam, ısrar etti. Annem, sinirlendi. Babam, üzüldü.
Ben, olan biteni izledim. Babamın sözlerine inanmak istedim. Ama annemin de haklı olduğunu düşündüm. Babam, bize çok acı çektirmişti. Ona nasıl güvenebilirdik?
Babam, annemi ikna edemedi. Bizi bırakıp gitti. Ben, anneme sarıldım. Annem, bana sarıldı. Babam, arabasına bindi. Bize son bir kez baktı. Gözleri doluydu. Sonra gaza bastı. Araba, uzaklaştı.
Babam, hayatımıza girdiği gibi çıktı. Ama bende bir iz bıraktı. Onunla konuşmak, onu tanımak, ona bir şans vermek istedim. Ama bunu yapamadım. Belki de yapmamalıydım.
Hayatımın dönüm noktası buydu. Babamın gelişi ve gidişi. Beni hem sevindiren hem de üzen bir olay. Babam, bana bir umut verdi. Ama sonra o umudu aldı. Babam, bana bir hikâye yazdırdı. Ama sonra o hikâyeyi bitirdi.
