Eflatun’un “Bu hayata değer veren tek şey ebedî güzelliği seyretmektir” sözü, derin bir düşünceyi yansıtır. Bu ifade, güzellik ve doğruluk kavramlarını bir araya getirirken, içsel bir anlam taşır.
Doğruluk, insanın sahip olabileceği başat erdemlerden biridir. Ancak güzellik, duyumsanan bir haz ve erinç halidir. Bir şey doğru olabilir, ama güzellikten yoksun olabilir. Bu durumda doğruluk başka, güzellik başka bir şeydir. Doğru, güzellik ile idealize olur. Bunu da gerçekleyen insandaki özdür, sevgidir.
Sevgi, elle tutulmaz ama kalbe, kafaya ve ele hükmeder. Sevgi gözle görülmez, ancak davranışlarımıza yön verir. İhtiyaç sahibine vermek doğrudur, ama bunu sevgiyle yapabilmek daha doğrudur. Bu takdirde “güzellik” oluşur. Paylaşmak doğrudur, ama bunu sevgiyle yapmak davranışı güzel kılar.
Günlük yaşantımızda çeşitli sorumluluklarımız ve yapmamız gereken işler boyumuzu aşar. Bunların üstesinden gelmek yorucu olabilir. Ancak bu işleri sevgiyle yapabilirsek hem kendimiz hem de karşımızdakiler için güzellikler yaratmış oluruz. Doğruyu güzel kılan şey, içimizdeki sevgidir. Davranışlarımız doğru olabilir, ancak içlerinde sevgi olmayan hiçbir şey gerçek anlamda güzel olamaz.
Sonuç olarak, sevgi, doğruyu doğru, güzeli güzel kılan temel bir unsurdur. İçinde bulunduğumuz evreni ve içindekilerini, varoluşumuzu ve yaşam anlamını sevgiyle görmek, gerçek güzelliği keşfetmek demektir.
