Bana göre bu iki kararın da ortak amacı, Milli Mücadele'nin temelini oluşturmak ve bu mücadeleyi halkın gücüne dayandırmaktı. Yani hem Amasya Genelgesi'nde hem de Erzurum Kongresi'nde, kurtuluşun ancak milletin kendi çabasıyla mümkün olabileceği vurgulanıyordu.
Amasya Genelgesi'ndeki "Milletin bağımsızlığını yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır." ifadesi, çok önemli bir ilkeyi ortaya koyuyordu: Milli egemenlik. Yani, ülkenin kaderini belirleme yetkisinin artık İstanbul Hükümeti'nde değil, doğrudan milletin kendisinde olduğu ilan ediliyordu. Bu, bir anlamda halkın kendi geleceğini eline alması çağrısıydı. Yani kurtuluş dışarıdan birilerinin yardımıyla değil, milletin kendi azmi ve kararlılığıyla gerçekleşecekti.
Erzurum Kongresi'nde alınan "Kuvay-ı Milliye'yi etkin, milli iradeyi hakim kılmak esastır." kararı ise, bu milli iradenin nasıl hayata geçirileceğini gösteriyordu. Kuvay-ı Milliye, halkın oluşturduğu silahlı direniş güçleriydi. Bu karar ile, Kuvay-ı Milliye'nin etkinleştirilmesi ve milli iradenin temsilcisi olarak kabul edilmesi hedefleniyordu. Yani halkın silahlı direnişi, milli iradenin bir aracı olarak görülüyordu. Bu karar, hem halkın direnişini meşrulaştırıyor hem de Milli Mücadele'ye askeri bir boyut kazandırıyordu.
Bu her iki karar da Milli Mücadele'nin halka dayalı bir hareket olduğunu vurguluyordu. Amasya Genelgesi ile milli egemenlik ilkesi ortaya konurken, Erzurum Kongresi ile bu ilkenin hayata geçirilmesi için Kuvay-ı Milliye'nin etkinleştirilmesi kararlaştırılıyordu. Yani amaç, milletin kendi gücüyle, kendi iradesiyle bağımsızlığını kazanmasıydı. Bu iki karar, Milli Mücadele'nin hem ideolojik hem de pratik temelini oluşturmuştur diyebiliriz.
