Öncelikle şunu belirtmek gerekir ki, Sevr Antlaşması Osmanlı Devleti'nin egemenliğini neredeyse tamamen ortadan kaldıran bir antlaşmaydı. Yani, Osmanlı Devleti'ne kağıt üzerinde bazı topraklar bırakılmış olsa da, bu topraklar üzerinde gerçek bir egemenlik hakkı söz konusu değildi.
Antlaşmaya göre, Osmanlı Devleti'nin toprakları büyük ölçüde parçalanmış ve İtilaf Devletleri arasında paylaşılmıştı. Doğu Anadolu'da bağımsız bir Ermenistan devleti kurulması öngörülüyordu. Güneydoğu Anadolu, Suriye ve Lübnan Fransa'ya bırakılıyordu. Irak, Filistin ve Ürdün İngiltere'nin mandası altına giriyordu. İzmir ve çevresi Yunanistan'a veriliyordu. İtalya'ya da Antalya ve çevresi bırakılıyordu. Boğazlar ise uluslararası bir komisyonun yönetimine bırakılıyordu. Yani, Osmanlı Devleti'ne Anadolu'nun küçük bir bölümü kalıyordu ve bu bölge üzerinde bile tam bir egemenlik hakkı yoktu.
Örneğin, antlaşmaya göre Osmanlı ordusu çok küçük bir sayıda askerden oluşabilecekti. Bu durum, Osmanlı Devleti'nin savunma gücünü neredeyse sıfıra indiriyordu. Ayrıca, Osmanlı Devleti'nin maliyesi de İtilaf Devletleri'nin kontrolü altına giriyordu. Bu da, Osmanlı Devleti'nin ekonomik bağımsızlığını kaybetmesi anlamına geliyordu. Yani, Osmanlı Devleti kağıt üzerinde varlığını sürdürse de, gerçekte İtilaf Devletleri'nin güdümünde bir devlet haline geliyordu.
Bu durum, Osmanlı Devleti'nin egemenlik haklarının büyük ölçüde kısıtlandığını ve hatta ortadan kaldırıldığını gösteriyor. Sevr Antlaşması, Osmanlı Devleti'ni tam anlamıyla bağımsız bir devlet olmaktan çıkarıyor ve İtilaf Devletleri'nin sömürgesi haline getiriyordu. Bu nedenle, Sevr Antlaşması'nın Osmanlı Devleti'ne bıraktığı egemenlik hakkı neredeyse yok denecek kadar azdı. Bu antlaşma, Türk milleti tarafından kabul görmemiş ve Milli Mücadele ile reddedilmiştir. Sonuç olarak, Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasıyla Sevr Antlaşması geçerliliğini yitirmiştir.
