Bernard Lewis gibi tarihçilerin de analizlerinden yola çıkarak, Sevr Antlaşması'na katılan devletlerin Türkiye'nin en zengin illerini ilhak etme amaçlarını temel olarak birkaç ana amaç sayabiliriz:
-
Ekonomik Çıkarlar: Sevr Antlaşması'nda paylaşılmak istenen bölgelerin çoğu, o dönemde Osmanlı İmparatorluğu'nun en verimli ve zengin topraklarıydı. Bu bölgelerde tarım, madencilik, ticaret ve sanayi gibi alanlarda önemli potansiyel vardı. Örneğin, İzmir ve çevresi verimli tarım arazilerine ve önemli bir limana sahipti. Çukurova bölgesi pamuk üretimiyle öne çıkıyordu. Musul ve çevresi ise zengin petrol yataklarına sahipti. İtilaf Devletleri, bu bölgeleri ele geçirerek ekonomik kazanç sağlamayı hedefliyorlardı. Yani, bu bölgelerin hammaddelerini, pazarlarını ve ticaret yollarını kontrol etmek istiyorlardı. Bu, sömürgecilik anlayışının bir devamıydı; güçlü devletler, zayıf düşen devletlerin kaynaklarını ele geçirerek kendi ekonomilerini güçlendirmeyi amaçlıyorlardı.
-
Stratejik Konum ve Kontrol: Paylaşılmak istenen bölgelerin birçoğu, stratejik açıdan da büyük öneme sahipti. Örneğin, Boğazlar, Karadeniz'e açılan tek geçit olduğu için, Rusya'nın güneye inmesini engellemek ve bölgedeki deniz ticaretini kontrol etmek için önemli bir noktaydı. Doğu Anadolu, Kafkaslar ve Orta Doğu'ya açılan bir kapı konumundaydı. Musul ise, hem petrol yataklarına sahip olması hem de Orta Doğu'ya hakimiyet açısından stratejik bir konumda bulunması nedeniyle önemliydi. İtilaf Devletleri, bu bölgeleri ele geçirerek bölgedeki siyasi ve askeri etkilerini artırmayı hedefliyorlardı. Yani, bu bölgeleri birer üs olarak kullanarak, bölgedeki diğer ülkeler üzerinde de baskı kurmayı amaçlıyorlardı.
-
Siyasi Nüfuz ve Prestij: O dönemde, sömürge sahibi olmak, bir devletin gücünün ve prestijinin bir göstergesi olarak kabul ediliyordu. İtilaf Devletleri, Osmanlı İmparatorluğu'nun topraklarını paylaşarak, kendi nüfuz alanlarını genişletmeyi ve dünya siyasetindeki konumlarını güçlendirmeyi hedefliyorlardı. Özellikle İngiltere ve Fransa, Ortadoğu'da uzun süredir devam eden rekabetlerini bu paylaşım yoluyla sürdürmek istiyorlardı. Yani, bu paylaşım sadece ekonomik ve stratejik çıkarlarla sınırlı değildi, aynı zamanda siyasi bir rekabetin ve güç gösterisinin de bir parçasıydı.
-
Azınlıkları Koruma Bahanesi: İtilaf Devletleri, paylaşım planlarını meşrulaştırmak için, Osmanlı İmparatorluğu'ndaki azınlıkların (Ermeniler, Rumlar vb.) korunması gerektiğini iddia ediyorlardı. Bu, aslında bir bahane olarak kullanılıyordu. Gerçek amaç, bu bölgeleri ele geçirmek ve kendi çıkarlarını korumaktı. Azınlıkların durumu, bu amaçlara ulaşmak için bir araç olarak kullanılıyordu.
Bernard Lewis gibi tarihçiler, bu noktaları vurgulayarak, Sevr Antlaşması'nın İtilaf Devletleri'nin sömürgeci emellerini ve bölgedeki siyasi rekabetlerini yansıttığını belirtirler. Bu antlaşma, Türk milletinin bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü hedef alan bir paylaşım planıydı ve bu nedenle Türk milleti tarafından kabul görmemiştir.
