Atatürk Dönemi’nde Türk dış politikası, barışçıl ve dengeli bir anlayış üzerine kurulmuştur. Türkiye, uluslararası ilişkilerde her zaman dürüst ve açık bir politika izlemeye özen göstermiştir. Atatürk’ün de belirttiği gibi, Türkiye’nin temel amacı, tüm meselelerini barışçıl yollarla çözmek ve dünya barışına katkı sağlamaktır. Bu nedenle, savaş yerine diplomasiye öncelik verilmiş ve uluslararası alanda dostane ilişkiler kurmaya çalışılmıştır.
Bu dönemde Türkiye, sınırlarını güvence altına almak ve komşularıyla iyi ilişkiler geliştirmek için çeşitli antlaşmalar yapmıştır. Örneğin, 1934’te Balkan Antantı ve 1937’de Sadabat Paktı imzalanarak bölgesel barış ve iş birliği sağlanmaya çalışılmıştır. Bu tür girişimler, Türkiye’nin sadece kendi güvenliğini düşünmekle kalmadığını, aynı zamanda çevresindeki devletlerle barış içinde yaşamak istediğini de göstermektedir. Türkiye, bu politikası sayesinde savaş ortamından uzak durmuş ve bağımsızlığını koruyarak kendi iç gelişimine odaklanabilmiştir.
Ayrıca, Türkiye, uluslararası barışın korunmasına da büyük önem vermiştir. 1932 yılında Milletler Cemiyeti’ne davet edilerek üye olması, bu barışçıl dış politikanın bir göstergesidir. Türkiye, cemiyet içinde aktif bir rol üstlenmiş ve dünya barışına katkıda bulunabilecek her türlü çabanın içinde yer almaya çalışmıştır. Ancak barışçıl politikalar izlerken, ülkenin güvenliğini de ihmal etmemiş ve olası tehditlere karşı dikkatli bir tutum sergilemiştir. Atatürk, Türkiye’nin barıştan yana olduğunu ancak gerektiğinde savunma tedbirlerini de alması gerektiğini vurgulamıştır.
Atatürk Dönemi Türk dış politikası, barışı esas alan, sorunları diplomasi yoluyla çözmeyi hedefleyen, komşularla iyi ilişkiler kurmayı amaçlayan ve uluslararası barışa katkıda bulunmayı ilke edinen bir anlayışa sahiptir. Türkiye, bu dönemde hem bağımsızlığını korumuş hem de dünyada saygın bir devlet olarak yerini almıştır. Bu barışçıl ve akılcı politika, Türkiye’nin ilerleyen yıllarda da güçlü bir şekilde yoluna devam etmesini sağlamıştır.
