Değerli öğretmenim ve arkadaşlarım, bugün sizlere cebimizde taşıdığımız ama çoğu zaman farkına varmadığımız en büyük gücümüzden, yani dilimizden ve üslubumuzdan bahsetmek istiyorum. Sabah uyandığınızda ailenize, okula geldiğinizde sıra arkadaşınıza veya sokakta gördüğünüz bir tanıdığa nasıl sesleniyorsunuz? İşte bu basit "nasıl" sorusunun cevabı, aslında tüm günümüzün, hatta tüm ilişkilerimizin kalitesini belirliyor.
Bazen bir arkadaşımızın kalbini kırmak o kadar kolay oluyor ki, ağzımızdan çıkan düşüncesiz tek bir kelime, telafisi zor üzüntülere yol açabiliyor. Oysa aynı düşünceyi, yüzümüzde bir tebessüm ve yumuşak bir ses tonuyla ifade ettiğimizde, karşımızdaki kişi savunmaya geçmek yerine bizi anlamaya çalışıyor. Tatlı dilli olmak, sadece kibar kelimeler ezberleyip bunları peş peşe sıralamak değildir; karşımızdaki insana değer verdiğimizi, onun duygularını önemsediğimizi hissettirmektir.
Düşünün ki çok haklı olduğunuz bir tartışmanın içindesiniz. Eğer bağırıp çağırırsanız, haklılığınızın hiçbir önemi kalmaz, akıllarda sadece öfkeniz kalır. Ama sakin, yapıcı ve nazik bir dille derdinizi anlatırsanız, sözleriniz hedefine ulaşır. İnsanları ikna etmenin, anlaşmazlıkları çözmenin ve sevilmenin yolu sertlikten değil, yumuşak huylu olmaktan geçer. Ayrıca tatlı dilli olmak sadece karşımızdakine değil, bize de iyi gelir. Etrafına nezaket saçan bir insan, kendi ruhunu da besler. Kötü söz sahibini yorar, gerginleştirir; güzel söz ise hem söyleyeni hem dinleyeni ferahlatır.
Hepimiz çevremizde güler yüzlü, hoş sohbetli insanların yanında olmak isteriz, onlarla vakit geçirmekten keyif alırız. İşte biz de o aranan insanlardan biri olabiliriz. Sözlerimizi seçerken, karşımızdakinin kalbini hassas bir cam gibi düşünüp ona göre konuşmalıyız. İnanın bana, tatlı bir sözün açamayacağı kapı, çözemeyeceği düğüm yoktur. Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim.
