Birini kırmadan eleştirmek için öncelikle kelimelerimizi çok dikkatli seçmemiz gerekiyor. Eleştiri yaparken karşımızdaki kişinin karakterine saldırmak yerine sadece yaptığı yanlış davranışa odaklanmalıyız. Mesela doğrudan kişiyi suçlamak yerine o davranışın bizi nasıl etkilediğini anlatmak çok daha yapıcı oluyor. Eleştiriye başlarken önce o kişinin iyi yaptığı bir şeyden bahsedip sonra düzeltmesi gereken noktayı söylemek ve en sonunda yine olumlu bir cümleyle bitirmek karşımızdaki kişinin savunmaya geçmesini engelliyor. Eleştirinin yeri kesinlikle başkalarının yanı olmamalıdır çünkü insanlar topluluk içinde hatalarının söylenmesinden çok utanabilirler. Bu yüzden eleştiriyi mutlaka baş başayken ve kimsenin duymayacağı bir yerde yapmak en doğrusudur. Zamanlama da bir o kadar önemlidir. Tartışmanın en hararetli olduğu veya herkesin çok gergin olduğu anlarda eleştiri yapmak sadece büyük kavgalara sebep olur. İki tarafın da sakinleştiği ve birbirini gerçekten dinleyebileceği bir zamanı beklemek mesajımızın yerine ulaşmasını sağlar. Eleştirinin dozu ise karşıdaki kişinin kaldıramayacağı kadar ağır olmamalıdır. Bir anda onlarca hatayı arka arkaya sıralamak yerine sadece en önemli olan noktaya değinmek çok daha etkilidir. Sürekli eleştiren biri olmak yerine gerçekten gerekli olduğunda ve karşıdakinin iyiliğini düşündüğümüzü hissettirerek konuşmalıyız. Ses tonumuzun sert olmaması ve beden dilimizin suçlayıcı durmaması da karşımızdaki kişinin bizi daha iyi anlamasına yardımcı olur. Nazik bir dil kullanarak ve çözüm yolları göstererek yapılan eleştiriler bağları koparmak yerine aradaki güveni artırır.
