Değerli öğretmenim ve arkadaşlarım, bazen sabahları uyanıp o ağır çantayı sırtımıza taktığımızda ayaklarımız neden geri geri gidiyor, hiç düşündünüz mü? İdeal bir okuldan bahsedeceksek, önce bu sorunun cevabını dürüstçe vermeliyiz. Bence ideal okul, sabah zil çaldığında içeri girmek için can attığımız, çıkış zili çaldığında ise üzüldüğümüz bir yer olmalı. Bu imkansız bir hayal gibi gelebilir ama aslında değil.
Bizler genellikle okulları dört duvarla çevrili, sürekli sessiz olmamızın istendiği ve bilgilerin beynimize zorla doldurulduğu birer kutu gibi görüyoruz. Oysa okul, bir fabrika değil, bir yaşam alanı olmalı. İdeal bir okulda, sadece test çözüp şıkları işaretlememeliyiz. Orada çamura dokunmalıyız, bir enstrümanın telini titretmeliyiz, bir robotun kodunu yazmalıyız ya da bahçede kendi ektiğimiz domatesi sulamalıyız. Eğitimde kalite dediğimiz şey, bir öğrencinin sınav kağıdındaki doğrunun sayısıyla ölçülmemeli. Kalite, bizim merak duygumuzun ne kadar canlı tutulduğuyla ilgilidir.
Bize sürekli "ders çalış" denilen değil, "hadi gel, birlikte keşfedelim" denilen bir ortam lazım. Hata yapmaktan korkmadığımız, parmak kaldırdığımızda "Acaba saçmalar mıyım?" diye endişelenmediğimiz sınıflarımız olmalı. Çünkü insan ancak kendini güvende hissettiği ve değer gördüğü yerde çiçek açar. Öğretmenlerimizle aramızdaki ilişki, bir not veren ve not alan ilişkisinden çıkıp, bir usta-çırak, bir rehber-yolcu ilişkisine dönmeli.
Bizim yeteneklerimiz, ilgi alanlarımız birbirinden çok farklı. Birimiz matematikte harikalar yaratırken, diğerimiz çok iyi resim yapıyor olabilir. İdeal okul, balığa uçmayı, kuşa yüzmeyi öğretmeye çalışmaz; balığın daha iyi yüzmesi, kuşun daha iyi uçması için onlara alan açar. Kısacası hayalimizdeki okul, bizi gelecekteki bir mesleğe hazırlarken, bugünkü çocukluğumuzu ve gençliğimizi de doya doya yaşamamıza izin veren yerdir. Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim.
