Suhte isyanları Osmanlı Devleti’nin 16. ve 17. yüzyıllarda yaşadığı en büyük iç huzursuzluklardan biridir ve bu isyanların çıkış noktası medrese öğrencileridir. O dönemde Anadolu'da nüfusun hızla artması sonucunda tarım toprakları yetersiz kalınca, gençler hayatlarını kurtarmak ve bir devlet memuru olabilmek için medreselere yönelmişlerdir. Medreselere olan bu aşırı talep, eğitim sisteminin kapasitesini aşmış ve mezun olan öğrencilerin iş bulmasını imkansız hale getirmiştir. Atamalarda liyakatin yerini rüşvet ve torpilin alması, bu gençlerin umutlarını iyice kırmıştır.
Ekonomik sıkıntıların artması ve paranın değer kaybetmesiyle beraber vakıflardan gelen yardımlar yetmemeye başlamış, öğrenciler açlık ve yoksullukla karşı karşıya kalmıştır. Kendi geçimlerini sağlayamayan suhteler, köylere giderek halktan zorla para ve malzeme istemeye başlamışlar, bu da olayların şiddetlenmesine neden olmuştur. Celâli İsyanları'nın yarattığı otorite boşluğu da öğrencilerin silahlanmasını ve çeteler kurarak eşkıyalık yapmasını kolaylaştırmıştır. Savaşların uzun sürmesi ve ordunun cephelerde olması, iç güvenliğin sağlanmasını zorlaştırdığı için bu isyanlar Anadolu’da geniş bir alana yayılmıştır. Eğitimli bir kitlenin işsizlik ve haksızlık karşısında başkaldırması, toplumun huzurunu ve devletin merkezi otoritesini ciddi şekilde zayıflatmıştır.
