1927 yılında yayımlanan bu eser, İstanbul’un I. Dünya Savaşı yıllarındaki durumunu ve Meşrutiyet dönemi siyasi çekişmelerini ele alır. Osmanlı İmparatorluğu'nun siyasi ve toplumsal sorunları, basın hayatı aracılığıyla gözler önüne serilir. Ahmet Kerim, hem romanın hem de dönemin basın dünyasının önemli bir figürüdür ve Yakup Kadri’nin görüşlerini yansıtır. Ahmet Kerim, muhalif bir gazeteci olarak İttihat ve Terakki'ye karşı sert bir duruş sergilemiştir. Aynı görüşleri paylaşan Ahmet Samim ile yakın dosttur.
Olaylar 1908-1911 yılları arasında geçmektedir ve bu dönemde İttihat ve Terakki ile muhalefet arasında yoğun bir siyasi mücadele yaşanmaktadır. İttihat ve Terakki’nin çirkin siyasi oyunları, düşünce yoksunluğu ve kaba güç kullanımı sert bir şekilde eleştirilirken, muhalefetin ikiyüzlülüğü ve çıkarcılığı da aynı şekilde sorgulanmaktadır. İttihatçılar ve İtilafçılar, gerçekte farklılık göstermeyen iki yüz gibi tasvir edilir; nitelik olarak birbirlerinden pek bir farkları yoktur.
Eserde, Sadrazam Mahmut Şevket Paşa’nın öldürülmesiyle suçlanan kişilerle birlikte Ahmet Kerim’in tutuklanması ve ölüm tehlikesi karşısında yaşadığı psikolojik baskılar detaylı bir şekilde anlatılır. Bekirağa bölüğünde suçsuz yere haksız yere idam korkusuyla “Hüküm Gece”sini bekleyen genç Ahmet Kerim, tüm olayların ve sonuçlarının yükünü zamanına ve tarihine yüklerken kişiliğini kaybetmemeye çalışır. Sinop sürgünü sırasında, alkol bağımlılığına düşen ve kendini içkinin kucağında bulan Ahmet Kerim, gün geçtikçe yaşlanmış, titreyen elleriyle umutsuz bir duruma düşmüştür. Anacığına bile mektup yazamaz hale gelir ve en acı olanı, Sinop’a gitmeden önce kendini tanımasıdır.
