Tozak bir Alevi köyüdür. Bu köyde Alevilik geleneği ve kültürü halen güçlü bir şekilde yaşanmaktadır. Aleviler, neşe ve eğlenceye düşkün bir halk olarak, bu etkinliklerinde şarap ve içkiyi eksik etmezler. Ancak, köyün fakir ve susuz olması nedeniyle üzüm yetiştirmek mümkün değildir. Civar Sünni köyler de üzüm vermeyi reddeder, çünkü şarabı günah saymaktadırlar.
Bu zorlu şartlar altında, köylüler hayatlarından bezmiş bir şekilde yaşamaya devam ederken, Eğitmen Rıza bir çözüm önerir. Tozak'ın kenarındaki verimsiz ve taş dolu düzlüğü bağa dönüştürmeyi teklif eder. Köy halkı ve Rıza, canla başla çalışarak bu kurak ve susuz araziyi beş altı ay içinde verimli bir bağ haline getirirler. Bağ, köyün hem şarap hem de pekmez ihtiyacını karşılayacak kadar verimlidir. Tozaklılar bu başarıdan sonra daha mutlu ve neşeli olurlar. Eskiden susuz ve yeşilsiz olan köy, adeta yeniden doğar. Köylülerin "Purluk" dedikleri bu bağ, kaplumbağaların bile sığındığı bir yer haline gelir. Kır Abbas, yaşına rağmen para almadan bu bağı korur ve kaplumbağalara da yardım eder.
Köyde bereket artmış, halkın yüzü gülmektedir. Köylüler, koyunlarının dişi doğurması için adaklar adar. Bir akşamüstü, köye havadan düşen kara bir cisimle karşılaşırlar. Bu, bir meteoroloji gözlem aracıdır. Köylüler bu yabancı cisimden korkar ve onu okulun bir odasına kapatırlar. Ertesi gün, köye kadastro komisyonu gelir. Köylüler, devletten gelen her şeye temkinli yaklaşır ve komisyon üyelerine güvenmezler. Komisyon, köylülerin mülklerini ölçüp üzerlerine yazmak için gelmiştir. Ancak, beklenmedik bir gelişme olur ve komisyon, Purluk'taki bağın devlete ait olduğuna karar verir. Köylüler, bağın kendilerine ait olduğunu ispatlamaya çalışsa da başarısız olurlar.
Devlet ile köylüler arasında bir çekişme başlar. Köylüler, kendilerini savunacak güçte değillerdir ve gelişmeleri takip edemezler. Tozaklılara Purluk arazisi nedeniyle ev başına yüklü bir kira yüklenir. Köylüler bu parayı ödeyemeyecekleri için ne yapacaklarını bilemezler. Avukatlara, yargıca, memurlara başvursalar da kimse onlara yardımcı olmaz. Sonunda, köylüler çaresizce tarlalarını bozarlar. Bütün sığırlarını tarlaya sürerek yeşil alanı eski haline getirirler. Köylüler, yıkılan umutları ve gözyaşlarıyla emeklerinin yok oluşuna ağlarlar.
