İkinci Yeni şiiri 1950’den sonra Garip akımının basitliğine, sıradanlığına tepki olarak ortaya çıkmıştır. İlhan Berk, Cemal Süreya, Edip Cansever, Turgut Uyar, Sezai Karakoç, Ece Ayhan, Ülkü Tamer bu şiirin önemli şairleridir. İkinci Yeni, Muzaffer İlhan Erdost’un 19 Ağustos 1956 tarihinde Son Havadis’te yayımlanan bir yazısının başlığıdır. Erdost, 1953’ten sonra Yeditepe ve Pazar Postası gibi dergilerde yayımlanan şiirlerde bir başkalık olduğunu görmüş ve bu şiirlerdeki benzerliklerle İkinci Yeni’nin kurallarını belirlemiştir. İkinci Yeniciler; I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı’nın etkisiyle ortaya çıkan dadaizm, sürrealizm ve varoluşçuluk gibi akımlardan etkilenmişlerdir.
İkinci Yeniciler şiirde; edebî sanatlarla, imgelerle yüklü bir anlatıma yer vermişlerdir. Şiirlerinde gelenekten yararlanmışlardır, bunu özellikle şiirin biçimine ve diline verdikleri önemle göstermişlerdir. Şiirde serbest çağrışım metodunu kullanarak hayal gücüne ağırlık vermişlerdir. Büyük şehirlerde kaybolmuş bireyin yalnızlığını ve bunalımını yansıtmışlardır. Garip şiirindeki hikâyeleştirme özelliğine karşı olsalar da uzun, mensur şiirleri de denemişlerdir. Kafiye ve ölçüden uzak durmuş, serbest şiirler yazmışlardır. Bilinçaltını yansıtmaya çalışmışlar, şiirde akıl dışı imgelere yer vermişler, her türlü sınırlamanın dışında bir anlayış sergilemişlerdir.
Şiirle her şeyi söyleyebilmeyi, ifade edebilmeyi amaçlamışlardır. Günlük konuşma dilinden uzaklaşarak anlaşılması güç bir dile dönmek, bu şiirin okunmasını da anlaşılmasını da zorlaştırmıştır. İkinci Yeni şairleri, şiirde bir konuyu anlatmayı amaçlamazlar, anlamın kendiliğinden ortaya çıkacağını öne sürerler. Hiç duyulmamış yeni sözcükler oluşturmuşlardır (örneğin “üvercinka”, “mısırkalyoniğne” vb.). Dilin alışılmış kalıplarını yıkmaya çalışmışlar, söz dizimini zorlamışlardır. “Folklor şiire düşman” diyen Cemal Süreya ve diğer İkinci Yeni şairleri, halk kültürüne ve şiirine uzak durmuşlardır.
