Cumhuriyet dönemi, Türk şiirinde önemli dönüşümlerin yaşandığı ve birçok farklı şiir topluluğunun ortaya çıktığı bir dönemdir. Bu topluluklar, farklı ideolojileri, estetik anlayışları ve şiir anlayışlarıyla Türk şiirine yön vermişlerdir. İşte bu dönemde kurulan başlıca şiir toplulukları:
-
Beş Hececiler: Milli Edebiyat akımının devamı niteliğinde olan bu topluluk, hece ölçüsü ve sade bir dil kullanarak milli konuları işlemeyi amaçlamıştır. Mehmet Akif Ersoy, Ziya Gökalp gibi isimler bu topluluğun önemli temsilcilerindendir.
-
Yedi Meşaleciler: Bu topluluk, daha çok şiirin biçimsel özelliklerine önem vermiş ve yeni şiir tekniklerini denemek istemiştir. Ancak bu topluluk, diğer topluluklara göre daha az etkili olmuştur.
-
Garip Hareketi (Birinci Yeni): Orhan Veli Kanık, Melih Cevdet Anday ve Oktay Rifat'ın öncülüğünde kurulan bu topluluk, geleneksel şiir anlayışına karşı çıkarak daha sade, günlük dil ve serbest nazımla yazılmış şiirler üretmiştir.
-
Toplumcu Şairler: Nazım Hikmet'in etkisiyle ortaya çıkan bu grup, şiirin toplumcu bir görev üstlenmesi gerektiğini savunmuş ve sosyal sorunları şiirlerinde işlemiştir.
-
İkinci Yeniler: Turgut Uyar, Edip Cansever gibi şairlerin yer aldığı bu topluluk, daha soyut ve deneysel bir şiir anlayışını benimsemiş, dil oyunları ve imge zenginliği üzerinde durmuştur.
-
Hisarcılar: Bu topluluk, geleneksel Türk kültürüne ve İslam düşüncesine bağlı kalarak modern şiir anlayışını birleştirmeye çalışmıştır.
Bu toplulukların yanı sıra dönem boyunca birçok farklı şiir anlayışı ve akım ortaya çıkmış, Türk şiirini zenginleştirmiştir. Bu çeşitlilik, Cumhuriyet dönemi şiirinin en önemli özelliklerinden biridir.
